KoffieBlog

Depresso

Juist als je er even niet op bedacht bent, duikt hij weer op: de welbekende donkere wolk boven je hoofd. En je kunt er niet voor weglopen of even gauw een bosje induiken. Dat laatste is sowieso een beetje dubieus natuurlijk. Zo’n donkere wolk is een beetje de Enrique Iglesias onder de wolken; ‘you can run, you can hide, but you can’t escape my cloud’, ofzoiets. En Enrique kan het weten, tennis (nou ja, heeft iemand van jullie haar ooit daadwerkelijk toonaangevend zien tennissen?) babe Anna Kournikova, is – als mijn informatie nog up to date is- al jaren met geen tennisracket bij hem vandaan te slaan. Toch zal Enrique vast wel eens vergeten het dopje op de tandpastatube te doen en Anna moet de vraag ‘heb ik een dikke reet in dit tennisrokje?’ gewoon minimaal een keer gesteld hebben.

Frustraties. We hebben ze allemaal wel eens. Ik heb er voor mezelf een paar op een rijtje gezet:

  1. gekookte wortelblokjes in het algemeen
  2. mensen die mij dwingen gekookte wortelblokjes te eten
  3. gekookte wortelblokjes die zich stiekem verstopt hebben in de lasagne. Of pompoenstukjes die zich vermomd hebben als wortel. Hoe dúrven ze?!
  4. mensen die zeggen dat je gekookte wortelblokjes ‘toch niet proeft’ en dat je er anders wel ‘omheen kunt eten’.

NEE, DAT KAN NIET!

Oké, dit was een grapje (nee, toch niet). Ik ben mij eens gaan afvragen hoe tolerant ik eigenlijk ben in relaties. Wat zijn nou regelrechte afknappers? Zijn het de remsporen in een onderbroek? Is iemand die tijdens een date vol trots een scheet laat (echt gebeurd) meteen gedoemd tot de zwarte lijst? Smerige gewoonten zijn natuurlijk nooit aantrekkelijk te noemen, maar wat ik pas écht erg vind is iemand die niet eerlijk is. Onlangs probeerde ik iemand met een zogenaamde donkere wolk boven het hoofd te helpen door een vriendelijk gesprek aan te knopen. Note to self: nooit doen. De donkere wolk was blijkbaar te sterk en het resultaat was dat ik volledig genegeerd werd. Niet lang daarna zag ik dat de persoon in kwestie niet langer bereikbaar was voor mij. How ever will I live? Oké, een beetje sarcasme is hier wel op z’n plaats, want ik begreep er niets van. Sommige mensen zijn blijkbaar zó huiverig voor een confrontatie met zichzelf dat ze liever vluchten dan praten. Allemaal prima hoor, maar ik geef eerlijk toe dat ik me best een beetje kak voelde. De donkere wolk was blijkbaar besmettelijk. Ik besloot als laatste zoenoffer, puur voor mezelf, een sms te sturen en de persoon het beste te wensen. Geen respons, natuurlijk. Ondanks mijn teleurstelling meende ik het nog ook en dat was fijn. Eventjes voelde ik me heerlijk volwassen. Eventjes maar hoor.

Meer Blogverhalen